Lucien Claessens Consultancy

Is B2B marketing wel bij de tijd?

Geplaatst op door . In de categorie: onderzoek. 2 Reacties op dit bericht.

Ik vond een interessant onderzoek van TNS NIPO uit begin 2011 onder B2B marketeers. Opvallend waren de volgende zaken:

  • Over het algemeen zijn deze marketeers nog vrij conservatief en ‘offline’ als het gaat om netwerken
  • Als men met online media bezig is dan is dat nog redelijk klassiek: website, webshop en harde sales
  • Wel gaat er steeds minder geld naar printmedia en beurzen
  • En het meest opvallende, volgens de onderzoekers, was dat B2B marketeers bijna niet aan content marketing doen: het delen van kennis.

Alles bij elkaar mag deze groep marketeers best wel eens moderner worden. Let wel, voorjaar 2011 is alweer heel lang geleden.

Lees het onderzoek en laat weten wat je ervan vindt.

 

Hart, brein en portefeuille

Geplaatst op door . In de categorie: visie. Geen reacties op dit bericht.

Twaalf jaar geleden sprak ik een jong stel. Hij was timmerman; zij kleuterjuf. Ze hadden de jackpot van de Staatsloterij gewonnen, voor een private banker uiteraard een interessant gegeven. In de wetenschap dat ik wellicht niet de eerste bankier zou zijn die over de vloer kwam, nam ik me voor me te onderscheiden door niet gelijk over beleggen te beginnen. ‘Eerst maar eens vragen wat het met een mens doet.’

Wat doet de jackpot met een mens?

Het was voor eerst dat ik me realiseerde dat er ook minder leuke kanten aan ‘plotselinge rijkdom’ zitten. Zo vertelde zij dat ze al een aantal kennissen armer was. Op verjaardagen werd het doosje bonbons en het boeketje bloemen ineens niet meer gewaardeerd. Daar kon toch wel iets meer van af? Hij had soortgelijke ervaringen op de voetbalclub; zijn maten vonden het onbegrijpelijk dat je in zijn situatie met een splinternieuwe VW Kever Cabrio – voor hem een droom – komt voorrijden. Dat moest toch op zijn minst een Porsche zijn. Het echtpaar had ook veel last van lieden die kwamen bedelen voor goede doelen. ‘Om gek van te worden,’ zeiden ze. En dan die bankiers: ‘Allemaal begonnen ze over beleggen, terwijl ons hoofd daar absoluut niet naar stond en wij er geen ervaring mee hadden.’ Of er dan niemand was die begreep wat ze doormaakten?

Kunnen hoofd, hart en portefeuille echt samengaan?

Van de een op de andere dag voelden ze zich in sociaal opzicht heel eenzaam. Ik schrok behoorlijk van dat alles en ik adviseerde om het geld voorlopig maar eens op deposito te stallen en vooral geen overhaaste besluiten te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik bleef daarna contact houden. Na verloop van tijd hadden ze zich weer hervonden. Ze besloten hun appartement te verlaten en een nieuw huis te bouwen. Ruim van opzet, maar niet te opzichtig. Ook bleven ze werken en alleen de vrienden die hun echt persoonlijk waardeerden, bleven over. Af en toe een verre reis was feitelijk de enige luxe die ze zich permitteerden.

Het normale leven ving weer aan. Ook de opvoeding van de kinderen veranderde niet; ze kregen normaal zakgeld en voor iets extra’s namen ze een vakantiebaantje. ’Zo leren ze tenminste de waarde van geld kennen en wekken we niet de illusie dat ze straks niet hoeven te werken,’ was hun gedachte. Tot op de dag van vandaag leven ze nog steeds het leven zoals ze het altijd leefden. Rustig, bescheiden en veilig.

Ik moest in mijn vakantie hieraan terugdenken, terwijl ik bladerde in een tijdschrift waarin het wel en wee en soms de meest onsmakelijke uitspattingen van beroemdheden tot in details werden beschreven. Ik vraag me vaak af wat de Paris Hiltons van deze wereld ertoe brengt om zich te gedragen zoals zij doen. Verveling, omdat men geen levensdoel heeft? Sociale isolatie, omdat ‘vrienden’ alleen in het geld in plaats van de persoon zijn geïnteresseerd? Onvoldoende eigenwaarde, omdat men zelf nooit iets gepresteerd heeft? De waarde van geld niet onderkennen, omdat tijdens de opvoeding alle wensen en behoeften met financiële compensatie werden afgekocht? Wie zal het zeggen…

Hoe dan ook, ze lijken me verre van gelukkig met al hun geld. Rodolfo Gucci verwoordde zijn zienswijze op rijkdom erg mooi: hart, brein en portefeuille moeten altijd met elkaar in harmonie zijn om gelukkig te zijn. Wanneer die drie elementen niet in balans zijn, ontstaan er problemen.

De lessen van het familiebedrijf

Geplaatst op door . In de categorie: visie. Geen reacties op dit bericht.

Wat nou kredietcrisis?

Toen ik laatst een boek wilde kopen en een bekend warenhuis binnenliep, werd ik geconfronteerd met het fenomeen ‘dolle dwaze dagen’. Krijsende en graaiende consumenten liepen mij bijna ondersteboven – en ik verzeker u dat daar heel wat voor nodig is. Nadat ik me snel weer een weg naar buiten had gebaand, flitste door mijn hoofd: wat nou kredietcrisis? Want hoewel deze crisis al geruime tijd de dagelijkse actualiteit beheerst, heeft de financiële crisis blijkbaar nog niet zijn weerslag op de reële economie. En dát, beste lezer, is naar mijn mening nou precies wat onze huidige samenleving kenmerkt.

Korte termijndenken blijft dominant

We vragen ons steeds minder af hoe het nou zo ver heeft kunnen komen en wat de mogelijke gevolgen op termijn zullen zijn. Nee, we zijn alleen nog maar geïnteresseerd in de gevolgen voor vandaag en morgen. Oplossingen zijn dan ook vaak niet meer fundamenteel maar slechts symptoombestrijding. De kans op herhaling wordt hiermee in essentie niet voorkomen. We zien dat ook terug in de wijze waarop grote bedrijven, en met name grootbanken, worden aangestuurd. Alleen de resultaten op korte termijn, de output, zijn van belang. Ze verzinnen hiervoor zelfs nieuwe kengetallen en vergelijken die met die van de concurrentie. Vervolgens wordt de organisatie verder op scherp gezet met hogere targets, incentive reizen, variabele beloningen, bonussen en optiepakketten om de prestaties van de verkopers tot nog grotere hoogten te stuwen. De oorspronkelijke visie, missie en strategie  van het bedrijf raken ondergeschikt aan de financiële waan van de dag.

Familiebedrijven werken vanuit lange termijnvisies

Hoe anders is dat in het familiebedrijf! Daar heerst gelukkig een heel andere ethiek. Zo blijft het management in dit soort bedrijven vaak veel langer aan en dat geeft een andere bedrijfssituatie. De directeur van een familiebedrijf vertoont grote loyaliteit ten opzichte van zijn organisatie en is in staat om een langetermijnvisie te ontwikkelen en deze ook daadwerkelijk uit te voeren. Hij wordt niet geremd door aandeelhouders die voornamelijk geïnteresseerd zijn in resultaten op de korte termijn. En boven alles staan de continuïteit van het bedrijf en werkgelegenheid voor het personeel. Zelfs de ultieme maatregel wordt niet geschuwd: als het bedrijf verkocht moet worden aan niet-familieleden dan gebeurt dat!

De gevolgen van het output-denken

Maar ondanks het enorme aandeel van familiebedrijven in onze economie, zowel in aandeel BNP als in werkgelegenheid, hebben van andere bedrijven en politici de wijze lessen van het familiebedrijf nog steeds niet geleerd. Ik zou zeggen: lees het boekje Intensieve Menshouderij van Jaap Peters en Judith Pouw.Het gaat over de wijze waarop wij organisaties inrichten: puur gericht op output. Daarbij is het steeds meer beperken van de vrijheid en eigen initiatief van de medewerkers op de werkvloer het standaard organisatiepatroon, terwijl het topmanagement zich juist steeds meer vrijheidsgraden toe-eigent. Het boek is helder over de gevolgen daarvan.