Lucien Claessens Consultancy

Gedrevenheid als managementprincipe

Geplaatst op door . In de categorie: overdracht, visie. Geen reacties op dit bericht.

Dit is de theorie: bedrijven die kiezen voor een client intimacy strategy weten alles van hun klanten. Het zijn experts in het oplossen van hun problemen, kennen hun klanten, met hun eisen en verwachtingen, persoonlijk. Zij creëren hechte relaties. Deze relaties kunnen tegen een stootje. Door die hechte contacten is het ook duidelijk hoe tevreden de klant is en waarom. Al lang voordat een klant met een klacht zou komen, zijn er signalen die duiden op een minder dan volledige tevredenheid. Alles wordt in het werk gesteld om de klacht te voorkomen en de klanttevredenheid te behouden, om zo een op lange termijn, wederzijds winstgevende en langjarige, relatie te borgen.

Natuurlijk realiseer ik me dat de praktijk vaak weerbarstiger is dan de theoretische beschrijvingen, maar toch verbaas ik me er telkens weer over hoe oppervlakkig de klantkennis over het familiebedrijf is bij banken en adviseurs; hoe broos de klantrelatie is. En nog meer over de arrogantie van adviseurs die denken dat ze ‘alles in het snotje hebben’. Zo heeft de gemiddelde adviseur (accountant, fiscalist én bankier) het geen enkel moment over de ondernemer zelf, over de mens met zijn passies, drijfveren, hoop, verwachtingen en angsten.

Waarom ondernemers in het familiebedrijf zich in principe voor het leven aan de zaak verbinden, een onaflatende loyaliteit aan de dag leggen, in economisch mindere tijden er niet tegen opzien om zich extra in te spannen, hun vrije tijd inleveren en soms zelfs van hun persoonlijk inkomen afzien. Waarom het gemiddelde bedrijfoverdrachtsproces vaak bepaald niet soepel verloopt, daarvan heeft de gemiddelde adviseur geen flauw benul. Sterker nog, de basisvraag waarom de ondernemer heeft gekozen voor het ondernemerschap en wat de onderliggende drijfveren voor het ondernemerschap zijn, wordt meestal niet gesteld. Nu de beursgenoteerde bedrijven van hun sokkel zijn gevallen, krijgt het familiebedrijf gelukkig weer de verdiende aandacht. In dit kader belicht ik het concept ‘psychologisch eigenaarschap’* binnen het familiebedrijf.

Het bedrijf als vehikel van het ‘Zelf’

Psychologisch eigenaarschap van een organisatie kenmerkt zich door de mate waarin opvattingen, overtuigingen, waarden, visies en ideeën van de leider integraal bestanddeel zijn van de organisatie. Het komt in de meest vergaande vorm voor bij oprichters van familiebedrijven. Hierdoor ontstaat een emotionele band tussen de organisatie en de leider die uitstijgt boven de economische waarde van een organisatie. Het bedrijf is in feite een vehikel om het ‘Zelf’ van de ondernemer te verwezenlijken. Om die reden tarten eigenaars van familiebedrijven wellicht ook alle managementprincipes in hun bedrijfsvoering. Matig management wordt vaak gecompenseerd door een enorme bezetenheid, betrokkenheid en gedrevenheid aan de dag te leggen om toch succesvol te zijn. Deze wijze van bedrijfsvoering heeft uiteraard ook negatieve kanten. Soms leidt die gedrevenheid van de ondernemer tot volstrekt foute beslissingen, waarvan de gevolgen voor het bedrijf heel zwaar wegen.

Zo richten ondernemers soms als het ware monumenten voor zichzelf op om daarmee hun eigen onsterfelijkheid te bewerkstelligen. Bekende voorbeelden zijn de investeringen in te grote kantoorgebouwen of… voetbalstadions en musea. Bedrijfsoverdracht is voor de ondernemer het opgeven van zijn identiteit; hij geeft als het ware een stuk van zijn ‘Zelf’ prijs. Adviseurs hebben dit alles onvoldoende door en richten zich vooral op technische oplossingen. Niet eens zo verwonderlijk, want in geen enkele opleiding van welke adviseur dan ook, wordt aandacht besteed aan hoe met dit alles om te gaan. Daar waar adviseurs intuïtief aanvoelen dat de ondernemer behoed moet worden voor de negatieve gevolgen van zijn gedrevenheid, wordt een confrontatie vaak vermeden.

Is dit nou klantgericht? Ik denk van niet. Heb je als adviseur dan niet de ‘plicht’ om, met dezelfde gedrevenheid die de ondernemer aan de dag legt, hem erop te wijzen wat zijn feitelijke drijfveer is voor de investering in dat te grote kantoorgebouw? Is er überhaupt wel sprake van een relatie tussen ondernemer en adviseur zolang adviseurs conflicten vermijden? Ik denk wederom van niet. Jaknikkers horen in de Kerststal’, aldus een van mijn zakelijke relaties.

Reacties - Geen reacties op “Gedrevenheid als managementprincipe”

Er zijn nog geen reacties geplaatst...

Plaats een reacties




HTML5 Beschikbare tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>