Lucien Claessens Consultancy

Hart, brein en portefeuille

Geplaatst op door . In de categorie: visie. Geen reacties op dit bericht.

Twaalf jaar geleden sprak ik een jong stel. Hij was timmerman; zij kleuterjuf. Ze hadden de jackpot van de Staatsloterij gewonnen, voor een private banker uiteraard een interessant gegeven. In de wetenschap dat ik wellicht niet de eerste bankier zou zijn die over de vloer kwam, nam ik me voor me te onderscheiden door niet gelijk over beleggen te beginnen. ‘Eerst maar eens vragen wat het met een mens doet.’

Wat doet de jackpot met een mens?

Het was voor eerst dat ik me realiseerde dat er ook minder leuke kanten aan ‘plotselinge rijkdom’ zitten. Zo vertelde zij dat ze al een aantal kennissen armer was. Op verjaardagen werd het doosje bonbons en het boeketje bloemen ineens niet meer gewaardeerd. Daar kon toch wel iets meer van af? Hij had soortgelijke ervaringen op de voetbalclub; zijn maten vonden het onbegrijpelijk dat je in zijn situatie met een splinternieuwe VW Kever Cabrio – voor hem een droom – komt voorrijden. Dat moest toch op zijn minst een Porsche zijn. Het echtpaar had ook veel last van lieden die kwamen bedelen voor goede doelen. ‘Om gek van te worden,’ zeiden ze. En dan die bankiers: ‘Allemaal begonnen ze over beleggen, terwijl ons hoofd daar absoluut niet naar stond en wij er geen ervaring mee hadden.’ Of er dan niemand was die begreep wat ze doormaakten?

Kunnen hoofd, hart en portefeuille echt samengaan?

Van de een op de andere dag voelden ze zich in sociaal opzicht heel eenzaam. Ik schrok behoorlijk van dat alles en ik adviseerde om het geld voorlopig maar eens op deposito te stallen en vooral geen overhaaste besluiten te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik bleef daarna contact houden. Na verloop van tijd hadden ze zich weer hervonden. Ze besloten hun appartement te verlaten en een nieuw huis te bouwen. Ruim van opzet, maar niet te opzichtig. Ook bleven ze werken en alleen de vrienden die hun echt persoonlijk waardeerden, bleven over. Af en toe een verre reis was feitelijk de enige luxe die ze zich permitteerden.

Het normale leven ving weer aan. Ook de opvoeding van de kinderen veranderde niet; ze kregen normaal zakgeld en voor iets extra’s namen ze een vakantiebaantje. ’Zo leren ze tenminste de waarde van geld kennen en wekken we niet de illusie dat ze straks niet hoeven te werken,’ was hun gedachte. Tot op de dag van vandaag leven ze nog steeds het leven zoals ze het altijd leefden. Rustig, bescheiden en veilig.

Ik moest in mijn vakantie hieraan terugdenken, terwijl ik bladerde in een tijdschrift waarin het wel en wee en soms de meest onsmakelijke uitspattingen van beroemdheden tot in details werden beschreven. Ik vraag me vaak af wat de Paris Hiltons van deze wereld ertoe brengt om zich te gedragen zoals zij doen. Verveling, omdat men geen levensdoel heeft? Sociale isolatie, omdat ‘vrienden’ alleen in het geld in plaats van de persoon zijn geïnteresseerd? Onvoldoende eigenwaarde, omdat men zelf nooit iets gepresteerd heeft? De waarde van geld niet onderkennen, omdat tijdens de opvoeding alle wensen en behoeften met financiële compensatie werden afgekocht? Wie zal het zeggen…

Hoe dan ook, ze lijken me verre van gelukkig met al hun geld. Rodolfo Gucci verwoordde zijn zienswijze op rijkdom erg mooi: hart, brein en portefeuille moeten altijd met elkaar in harmonie zijn om gelukkig te zijn. Wanneer die drie elementen niet in balans zijn, ontstaan er problemen.

Reacties - Geen reacties op “Hart, brein en portefeuille”

Er zijn nog geen reacties geplaatst...

Plaats een reacties




HTML5 Beschikbare tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>